2 stycznia 2019

O szkole

Zespół Szkół Ogólnokształcących w Sejnach

W 1944 r., po przejściu frontu i wycofaniu się Niemców z Sejn, grupa osób pod kierownictwem p. Józefy Heybowicz i p. H. i J. Paszkiewiczów przystąpiła do organizowania nauczania na poziomie szkoły średniej. Powstało Gimnazjum Miejskie, nad którym opiekę przejęła Rada Miejska Sejn z burmistrzem. Rozpoczęła się nauka w I, II, III, IV klasie Gimnazjum Ogólnokształcącego oraz w II klasie liceum humanistycznego, w której kontynuowali naukę uczniowie po I klasie liceum przedwojennego. Radę Pedagogiczną stanowili: Józefa Heybowicz (dyrektor), Helena Paszkiewicz, Józefa Paszkiewicz, Franciszek Wierzbicki, Wacław Domosławski, Zygmunt Moraczewski, ks. Wincenty Astasiewicz. Zajęcia rozpoczęły się 1 października 1944 r. i odbywały się po południu w budynku szkoły powszechnej (obecnie szkoły podstawowej nr 1). Po miesiącu gimnazjum przeniesiono do klasztoru. Pani Dyrektor z ogromnym zaangażowaniem kompletowała kadrę pedagogiczną, ponieważ profesorowie gimnazjum przedwojennego zginęli w niemieckich obozach zagłady. Młodzież i ich rodzice zadbali o wyposażenie szkoły w niezbędny sprzęt. Zamiast zeszytów używano bloków z niemieckimi kwitami na zakup zboża. Jedna strona zupełnie czysta i obszerna dobrze służyła na prowadzenie notatek. W 1948 r. Liceum Ogólnokształcące zostało przeniesione do budynku przy ulicy Zawadzkiego (obecnie siedziba G.S.). Kadrę tworzyli niezapomniani pedagodzy: p. Zygmunt Moraczewski, p. Mieczysław Staniewicz, p. Józefa Heybowicz, p. H.Różycha, p. Mieczysław Mickiewicz, p. O. Kasperowicz, p. E.Gerwel, ks. Pogorzelski. Od 1950 r. kolejnymi dyrektorami liceum byli: p. Antoni Moroz, p. Edmund Miszkiel, p. Czesław Miszkiel, p. Jan Wojtych, p. Wacław Dacz, p. Jadwiga Węsierska, p. Jan Aniszewski, p. Grzegorz Wiśniewski. Podczas obchodów 400-lecia miasta Sejn we wrześniu 1963 r. szkoła otrzymała imię. Patronem szkoły został wielki patriota – Szymon Konarski. Społeczeństwo przekazało szkole sztandar. We wrześniu 2000 r. Liceum Ogólnokształcące zostało przekształcone w Zespół Szkół Ogólnokształcących, którego dyrektorem była p. Janina Janczulewicz. Od roku 2006 dyrektorem placówki jest mgr inż. Andrzej Małkiński. Absolwenci są dumni ze swojej szkoły, która jest żywym przykładem więzi „między dawnymi i młodszymi laty”.

Urodził się 5 marca 1808 r. we wsi Dobkiszki w obwodzie kalwaryjskim, ówczesnego departamentu augustowskiego w Księstwie Warszawskim. Po śmierci ojca wychowaniem Szymona i młodszego Stanisława zajęła się matka Paulina Konarska, kobieta światła i rozsądna, przyszłość swych synów i awans życiowy wiązała ze starannym ich wychowaniem i osiągniętym wykształceniem. W wieku 9 lat Szymon Konarski rozpoczął naukę w szkole podwydziałowej w Sejnach. W 1817 r. zdał egzamin do szkoły wojewódzkiej w łomży. Należał do przodujących uczniów. Interesował się historią i literaturą. Opanował nie tylko łacinę i grekę, również język niemiecki i francuski, robił znaczne postępy w matematyce, fizyce i rysunkach. Uczył się gry na flecie, próbował sił jako poeta. W roku 1825 Szymon Konarski wstąpił, jako zwykły szeregowiec, do I pułku strzelców pieszych Królestwa Kongresowego, zaś już po 8 miesiącach został podoficerem. Dnia 22.01.1831 otrzymał nominację na podporucznika pułku ułanów walczących na Litwie podczas powstania listopadowego. Niezwykłość wydarzeń skłoniła go do pisania „Dziennika”, stanowiącego źródło zdarzeń i przemyśleń – jego „rozrachunku z życiem”. Służba wojskowa zahartowała i uodporniła psychicznie Konarskiego, męstwo w bojach nagrodzono stopniem kapitana i krzyżem. Jednak zakończenie powstania – „poddanie się z bronią bez bitwy” z winy nieudolności dowództwa, tak dla niego, jak i towarzyszy było olbrzymim ciosem i upokorzeniem. Po klęsce powstania Konarski wraz z bratem został internowany w Prusach Wschodnich i od tego wydarzenia rozpoczął się okres jego tułaczki poza granicami ojczyzny. Szlak tułaczki wiódł Konarskiego poprzez prawie wszystkie kraje Europy: Niemcy, Francję, Szwajcarię, Belgię, Anglię i zawiódł aż na Wołyń, Ukrainę. Powrót do Francji i włączenie się do działań Młodej Polski ostatecznie ukierunkowało dążenie Szymona Konarskiego. Celem Młodej Polski było oswobodzenie ojczyzny. Dwutygodnik „Północ” redagowany wspólnie przez Konarskiego i Jana Czyńskiego odzwierciedlał dążenia Młodej Polski, które należało przenieść do kraju. Konarski, jako emisariusz w 1835 r. udał się do Galicji, gdzie został współorganizatorem Stowarzyszenia Ludu Polskiego, a następnie wyjechał na Wołyń w celu zorganizowania spisku. Doprowadził do zorganizowania centralnej organizacji spiskowej, nawiązał łączność z rosyjskimi kołami spiskowymi. Szeroki rozgłos i popularność haseł niepodległościowych uzyskał wśród młodzieży studenckiej Krakowa, Wilna, Kijowa. W maju 1838 r. aresztowany na Polesiu na skutek zdrady został osadzony w więzieniu wileńskim, w klasztorze bazyliańskim. Po 9 miesiącach śledztwa został skazany przez Rosjan na śmierć dnia 27 lutego 1839 r., rozstrzelany za Trochą Bramą na placu straceń w Wilnie. Miejsce stracenia wielkiego polskiego patrioty prze długi okres było miejscem pielgrzymek i hołdów składanych bohaterowi przez mieszkańców nie tylko Wilna. Zasługi tego bojownika o niepodległość Polski zamykają jego słowa: „Com ja zasiał, tego nikt nie zniszczy”.

© 2019 ZSO Sejny. Wszelkie prawa zastrzeżone. | Zaprojektowane przez MCode